Buzz-marketing illegaal?


Het is ongeveer een standaardtruc geworden voor buzz-marketeers: het betrekken van opinieleiders die je merk in een positief daglicht zetten. Bijvoorbeeld door nieuwe sneakers of jeans te dragen, op te draven op de juiste (merk)feestjes en wat positiefs over een merk op een weblog achter te laten.

Met de olievlek als resultaat. Zeker als lifestyle-magazines als RTL Boulevard steeds meer aandacht besteden aan celebs.

Interessant is dat er in Amerika stemmen opgaan om deze geheime medewerking niet meer toe te staan. Opinieleiders moeten binnenkort misschien openlijk mededelen dat ze ergens op de loonlijst staan. Dat is in ieder geval de benadering van The Federal Trade Commission.

‘If the motivation for [an endorser] is to profit from his or her endorsement, that connection probably needs to be disclosed,’ Aldus Douglas Wood, grote man marketing- en reclamewetgeving bij Reed Smith. ‘But since disclosure undermines the value of buzz marketing, advertisers are in a Catch-22.’

Niemand weet hoeveel er exact aan dit soort promoties wordt uitgegeven, maar de schatting is tussen de 40 en 60 miljoen dollar.

Maar, niet iedereen maakt zich zorgen: BzzAgent, een bekende speler in de markt, ontdekte dat haar campagnes effectiever werden wanneer zij onthulden welke opinieleiders meededen. Ze hebben hun policy van geheimhouding daarom juist verandert.

Check Adage voor het hele artikel.

Het einde van mainstream?


Er is al veel over geschreven, maar we vinden het zo relevant dat we er toch nog de aandacht op willen vestigen: de long tail. In het kort komt dit neer op een verschuiving van massamarkten naar nichemarkten, mogelijk gemaakt door E-commerce.

Het traditionele business-model van de entertainment-industrie is bijvoorbeeld altijd gericht geweest op het scoren van hits. Een paar grote artiesten of films die vele miljoenen verkopen scoren en zo het circus draaiende houden.

In de online muziekindustrie worden de meeste inkomsten niet meer gerealiseerd door dit kleine aantal megahits maar juist door een lange staart van muzieknummers in niche markten. De reden is simpel: in een fysieke winkel is schapruimte duur en kunnen dus alleen de meest populaire titels een plek krijgen. Op internet kost schapruimte (bijna) niks.

De ‘gemiddelde consument’ met de ‘gemiddelde smaak’ heeft nooit bestaan, maar was gewoon het resultaat van distributiebeperkingen.

[Lees het inmiddels legendarische artikel The Long Tail van Chris Anderson in Wired Magazine]