Sociale media zitten in onze genen

Het hokje leek simpel. Sociale media = communities. De les ook: merken moeten ze serieus nemen. Er naar luisteren. En ze betrekken bij hun activiteiten.

Maar inmiddels zijn sociale media een stap verder. Er komt een nieuwe, sociale infrastructuur over normale, dagelijkse dingen te liggen. Ook normale producten en diensten krijgen daarmee een sociaal karakter. En de bakkertjesmetafoor komt weer te voorschijn. Want ook nu worden dingen zoals vroeger, zoals in de tijd van het bakkertje in dat kleine dorpje. Persoonlijk. Menselijk. Gemeenschappelijk.

Als je muziek met Spotify beluistert, zie je welke muziek je Facebook-vrienden leuk vinden. Zo inspireer je elkaar, zonder dat je er wat voor hoeft te doen. Blader je door de Levi’s Friends Store, dan zie je welke broeken je vrienden mooi vinden. En als je met hen wilt afrekenen, kan dat dankzij een 1-2-tje tussen de Rabobank en Hyves ook makkelijk.

Het punt: communities zijn actieve sociale diensten. Mensen delen bewust dingen met elkaar. De 90/10-regel is hierbij vaak van toepassing. 10% van de mensen deelt actief, 90% kijkt mee. Daardoor is het best lastig zo’n gemeenschap te activeren: 90% van de bezoekers kijkt en wacht af.

De bovenstaande voorbeelden zijn passieve sociale diensten: mensen zijn inmiddels met elkaar verbonden en dat maakt nieuwe, geautomatiseerde diensten mogelijk. Daarmee worden sociale media pas echt interessant.

Bijvoorbeeld: doordat mensen toestemming gegeven om – een deel van – hun gedrag automatisch te delen met hun vrienden, laten ze een ‘sociaal spoor’ achter. Zo kunnen je vrienden zien naar welke muziek je luistert, welke dingen je ‘liked’ en naar welke evenementen je gaat. Dat gebeurt allemaal zonder dat je daar iets extra’s voor doet.

Een prikkelende illustratie hiervan is het Amerikaanse Loopt. Dat deelt je bewegingen in de fysieke wereld automatisch, dus zonder dat je steeds incheckt: ‘background location sharing’.

Waarom zijn passieve sociale diensten interessant? Wel, omdat mensen evolutionair gezien groepsdieren zijn. We vinden het belangrijk contact te hebben met anderen. Om te weten wat ze doen. En om draagvlak bij ze te hebben. Hoewel de wereld is veranderd, zit deze behoefte nog onveranderd in ons. Onderzoeken laten zien dat wij online aanbevelingen van mensen die we niet kennen – en waarmee we dus weinig gemeen hoeven te hebben – serieuzer nemen dan alle andere vormen van communicatie, zelfs krantenartikelen. We hebben nog steeds de neiging ‘de grote groep’ te volgen.

We hebben daarmee een natuurlijke behoefte aan deze passieve sociale laag. En deze laag is niets meer dan het dorpsgevoel van vroeger. Toen je kon vertrouwen op de mensen om je heen, want ze stonden dichtbij je en je wist wat ze deden. Die situatie komt nu stapsgewijs weer terug.

Discussies of Twitter-updates interessant zijn, of Foursquare checkins waarde hebben en of je als merk wel een community moet beginnen, zijn mijn inziens niet zo interessant. Het zijn allemaal eerste stapjes op een veel langere weg. Kijk niet naar het fenomeen, maar naar de evolutionaire logica. En dat wat er in de toekomst met sociale technieken mogelijk is: vrijwel alles kan ‘verdorpt’ worden.

Want dorpjes passen beter bij ons dan steden. Sociale media brengt dat dorpsgevoel weer terug. Dat is geen hype. Sociale media zitten in onze genen.

4 gedachten over “Sociale media zitten in onze genen”

  1. Tja, ik word herinnerd aan de quote: "We used to talk about things to share them, now we share things so we have something to talk about."

    Ik denk niet zo zeer dat het in onze genen zit, maar dat het meer met het exibitionistische podiumdrang van onze generatie te maken heeft.

    Andere quote (uit the fight club) "We've all been raised on television to believe that one day we'd all be millionaires, and movie gods, and rock stars. But we won't." en DAAROM zijn we zo exibitionistisch en willen we een podium. Nu luisteren er meer mensen naar ons dan daarvoor mogelijk was en hebben we het idee dat we een soort simulatie daarvan kunnen krijgen….

    Het is nurture, not nature!

  2. Tja, ik word herinnerd aan de quote: "We used to talk about things to share them, now we share things so we have something to talk about."

    Ik denk niet zo zeer dat het in onze genen zit, maar dat het meer met het exibitionistische podiumdrang van onze generatie te maken heeft.

    Andere quote (uit the fight club) "We've all been raised on television to believe that one day we'd all be millionaires, and movie gods, and rock stars. But we won't." en DAAROM zijn we zo exibitionistisch en willen we een podium. Nu luisteren er meer mensen naar ons dan daarvoor mogelijk was en hebben we het idee dat we een soort simulatie daarvan kunnen krijgen….

    Het is nurture, not nature!

  3. Ha, goed punt, Fightclub blijft een mooie inspiratiebron! ('Things you own, end up owning you').

    Ik denk alleen wel dat er een verschil zit tussen het exhibitionistische element van sociale media (waaraan jij refereert) en het feit dat er 'onzekerheidsreductie' in zit (als 100 mensen het 'liken' moet het wel goed zijn). Dat laatste zit volgens mij echt in onze genen.

  4. Hi Ingmar – dank voor het snelle antwoord.

    In het kader daarvan (maar daar heb ik het met je over gehad in R'dam bij EURIB) geloof ik dat er nog een laag over het sociale moet komen waarbij je kunt aangeven wie je in welke categorieën aanbrangt.

    Ik heb er weinig aan dat 100 wildvreemden iets over onderwerp x vertellen als ik niet weet hoe goed ze met mij/mijn smaak /mijn gebruikerswensen overeenkomen.

    Als ik weet of mijn muziekvrienden een track goed vind (of muziekvrienden van mijn muziekvrienden) vind ik dat dus belangrijker dan wanneer 1.000 – 1.000.000 mensen iets goed vinden (omdat je dan altijd naar middel-of-the-road getrokken wordt.)

    Zonder categorisatie – en met de steeds groter wordende vriendenkring* – wordt het steeds minder van waarde dat mensen die ik ken van x vinden.

    *ik krijg steeds meer mensen van mijn oude klassen, studentenvereniging, ex-collega's, etc. etc. waarvan hun smaak, hun gebruikerswensen etc. totaal niet overeenkomt met die van mij.

    We zijn wel kuddedieren, maar wel intelligente kuddedieren. Dus voor eenieder die ergens echte interesse in heeft denk ik dat het uit het DNA geraakt…..

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *